Czego naprawdę uczymy się w Reiki? Czyli co oznacza „praca z energią”

Czego naprawdę uczymy się w Reiki? Czyli co oznacza „praca z energią”

Kiedy ktoś po raz pierwszy słyszy o Reiki, często pojawia się pytanie:

„Co właściwie znaczy pracować z energią?”

Dla jednych brzmi to fascynująco, dla innych tajemniczo, a czasem nawet trochę abstrakcyjnie. Wiele osób wyobraża sobie, że praca z energią polega na posiadaniu wyjątkowych zdolności, widzeniu kolorów aury czy odbieraniu niezwykłych przekazów.

Tymczasem osoby, które zaczynają praktykę Reiki, często odkrywają coś zupełnie innego.

Nie wszystko zaczyna się od energii.

Zaczyna się od zatrzymania.

Od zauważenia siebie.

Od świadomości.

I właśnie to bywa największym zaskoczeniem.

Energia jest częścią naszego codziennego życia

Jeśli odłożymy na bok duchowe wyjaśnienia, zostaje coś, co zna chyba każdy.

Siadasz obok spokojnej, życzliwej osoby. Mija kilka minut i zauważasz, że sam oddychasz wolniej.

Albo odwrotnie.

Wchodzisz do pokoju, w którym ktoś jest bardzo zdenerwowany. Nikt jeszcze nic nie powiedział, a Ty już czujesz napięcie.

To doświadczenie można opisać na różne sposoby.

Psycholog powie o współregulacji układu nerwowego, komunikacji niewerbalnej i empatii.

Praktykujący Reiki nazwie to odczuwaniem energii drugiego człowieka.

Czy to dwa różne zjawiska?

Niekoniecznie.

To raczej dwa różne języki opisu tego samego doświadczenia.

Podobnie jest wtedy, gdy mama przykłada dłoń do czoła płaczącego dziecka, gdy odruchowo chwytamy kogoś za rękę podczas trudnej rozmowy albo kładziemy dłonie na karku, który boli po stresującym dniu.

Mało kto zastanawia się wtedy nad Reiki.

Po prostu robimy to odruchowo.

W praktyce Reiki ten odruch staje się świadomą praktyką. Zamiast próbować coś naprawiać, uczymy się zatrzymać, być obecnym i pozwolić dłoniom pozostać tam, gdzie są potrzebne.

I właśnie dlatego wiele osób mówi później, że praca z energią nie zaczyna się od niezwykłych zdolności.

Zaczyna się od zwykłej, uważnej obecności.

Pierwsza lekcja Reiki – zatrzymać się

Żyjemy w świecie ciągłego pośpiechu.

Od rana do wieczora jesteśmy zajęci pracą, obowiązkami, telefonami, wiadomościami i planowaniem tego, co będzie jutro.

Rzadko zadajemy sobie proste pytanie:

„Jak się naprawdę czuję?”

Na kursie Reiki wiele osób po raz pierwszy od bardzo dawna siada w ciszy i kieruje uwagę do własnego wnętrza.

To właśnie tutaj zaczyna się prawdziwa nauka.

Nie od przekazywania energii innym.

Od zauważenia siebie.

Reiki uczy obecności

Skąd ktoś wie, że stał się bardziej obecny?

Najczęściej nie dlatego, że wydarzyło się coś spektakularnego.

Raczej dlatego, że zaczyna zauważać małe rzeczy.

Kiedyś reagował odruchowo. Ktoś powiedział coś niemiłego i odpowiedź padała natychmiast.

Teraz pojawia się krótka pauza.

Wystarczająca, żeby pomyśleć:

„Dlaczego mnie to tak poruszyło?”

Kiedyś cały dzień ignorował zmęczenie, a wieczorem zastanawiał się, skąd ten ból głowy.

Teraz szybciej zauważa, że ciało już od dawna wysyłało sygnały.

Zaczyna też inaczej rozmawiać z ludźmi.

Zamiast układać w głowie odpowiedź, naprawdę słucha.

Coraz częściej robi jedną rzecz naraz. Je posiłek bez przeglądania telefonu. Idzie na spacer i rzeczywiście jest na spacerze, a nie w myślach o jutrze.

Paradoksalnie największą zmianą nie są niezwykłe doświadczenia.

Jest nią to, że zwykłe życie przestaje przeciekać między palcami.

Dlatego wielu nauczycieli Reiki mówi, że praktyka nie polega na dodawaniu czegoś nowego.

Chodzi raczej o powrót do chwili obecnej.

Nie o to, żeby stać się kimś innym, ale żeby coraz częściej naprawdę być tam, gdzie właśnie toczy się życie.

Reiki uczy czucia

Jest taka sytuacja, którą na kursach Reiki widzę bardzo często.

Ktoś wraca z pracy.

Zrzuca buty.

I zamiast usiąść choć na pięć minut, od razu zaczyna działać.

Trzeba odpisać na wiadomości.

Przygotować kolację.

Pomóc bliskim.

Zaplanować jutro.

Dopiero późnym wieczorem zatrzymuje się na chwilę.

Pytam:

– Jak się teraz czujesz?

Zapada cisza.

Po chwili słyszę:

– Nie wiem…

Nie dlatego, że nic nie czuje.

Po prostu od dawna nie pytał siebie, co naprawdę czuje.

Przez lata ważniejsze było to, co trzeba zrobić, czego oczekują inni i co jeszcze zostało do odhaczenia.

Często łatwiej powiedzieć, czego potrzebują wszyscy wokół, niż odpowiedzieć na pytanie:

„Czego ja teraz potrzebuję?”

I właśnie tutaj zaczyna się praktyka Reiki.

Nie od niezwykłych doznań.

Od kilku minut z dłońmi na ciele.

Od spokojnego oddechu.

Od zauważenia napięcia w barkach, ścisku w brzuchu albo zmęczenia, które od dawna próbowało zwrócić na siebie uwagę.

Z czasem wiele osób mówi:

„Pierwszy raz od dawna naprawdę usłyszałam siebie.”

Reiki nie daje nowych odczuć.

Raczej tworzy przestrzeń, w której możemy je znowu zauważyć.

I dzieje się coś ciekawego.

Człowiek wcześniej rozpoznaje zmęczenie.

Potrafi odmówić, zanim zgodzi się na coś wbrew sobie.

Coraz rzadziej mówi:

„Nie wiem, co się ze mną dzieje.”

Coraz częściej po prostu wie.

Reiki uczy świadomości

Na początku wielu osobom wydaje się, że praktyka Reiki przyniesie nowe odpowiedzi.

A dzieje się coś trochę innego.

Nie zaczynamy wiedzieć więcej.

Zaczynamy zauważać więcej.

Najpierw są to drobiazgi.

Nagle okazuje się, że ciało wysyła sygnały dużo wcześniej, niż sądziliśmy. Napięcie w karku, płytki oddech, ścisk w brzuchu czy przyspieszone bicie serca przestają być czymś, co zauważamy dopiero wtedy, gdy organizm mówi: „dość”.

Potem zaczynamy dostrzegać własne schematy.

Na stres odruchowo sięgamy po telefon.

Zostajemy dłużej w pracy.

Wycofujemy się z rozmowy.

Albo zgadzamy się na coś, na co wcale nie mamy ochoty.

Te mechanizmy często były z nami od lat.

Dopiero teraz stają się widoczne.

Coraz częściej, zanim powiemy „tak”, pojawia się krótkie pytanie:

„Czy ja naprawdę tego chcę?”

Zmienia się także sposób, w jaki patrzymy na relacje.

Po spotkaniu z jedną osobą czujemy spokój i lekkość.

Po innej wracamy zmęczeni albo napięci.